پس از قبول قطعنامه 598 توسط ايران و شروع آتش بس، صدام حسين رييس جمهور منفور عراق پس از آن كه كشور كويت را به اشغال خود درآورد و خود را در برابر تهديدات جديدي از سوي قدرتهاي غربي حس مي كرد، در تاريخ 23 مرداد 14 ( 1369 آوريل 1990)، ششمين نامهاش را براي حجت الاسلام هاشمي رفسنجاني رييس وقت جمهوري اسلامي ايران ارسال كرد و بر پذيرش كامل و بدون قيد و شرط مفاد قرارداد 1975 الجزاير تأكيد نمود.
پس از انتخاب ابوالحسن بني صدر به رياست جمهوري، به دليل آن كه مجلس شوراي اسلامي، نامزدهاي معرفي شده از طرف او براي احراز پست نخست وزيري را واجد صلاحيتهاي اسلامي و انقلابي نمي دانست كار اختلاف مجلس با بني صدر بالا گرفت.
